Osoba, która odebrała sobie życie, może mieć pogrzeb katolicki. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. nie wymienia jej wśród osób, którym odmawia się pogrzebu (kan. 1184). Katechizm przypomina, że nie wolno tracić nadziei na zbawienie tych osób (KKK 2283).
Rozmowa z rodziną przed pogrzebem
- Zapytaj, jak rodzina chce, żebyś mówił o śmierci: wprost czy ogólnie. Uszanuj ich decyzję.
- Zapytaj o zmarłego: kim był, co kochał, za co rodzina jest mu wdzięczna. Homilia ma mówić o całym życiu, nie tylko o jego końcu.
- Powiedz rodzinie wprost, że to nie ich wina.
Homilia: co mówić
- o Bożym miłosierdziu, które jest większe niż ludzki rozum i ludzka rozpacz,
- o tym, że poważne zaburzenia psychiczne i ogromne cierpienie mogą zmniejszać odpowiedzialność człowieka (KKK 2282),
- o żałobie: że smutek, złość i pytania „dlaczego” są normalne,
- o tym, że żyjący nie muszą nieść tego sami, i gdzie mogą szukać pomocy.
Homilia: czego unikać
- opisu okoliczności i sposobu śmierci,
- słów, które osądzają zmarłego albo jego bliskich,
- przedstawiania śmierci jako ulgi lub „odpoczynku od cierpienia”. W kościele mogą siedzieć osoby, które same myślą o samobójstwie,
- wskazywania jednej przyczyny lub winnego.
Na koniec Mszy
Krótkie słowo, które może uratować czyjeś życie:
„Jeśli ktoś z Was czuje dziś, że nie da rady, proszę, powiedzcie o tym komuś bliskiemu albo zadzwońcie pod 116 123. Ten telefon działa przez całą dobę. Nie jesteście sami.”
Przykładowe fragmenty homilii i modlitwy wiernych znajdziesz w dodatku duszpasterskim do książki „Zniknąć bez słowa”.
Gdy zagrożone jest życie, dzwoń pod 112. Wsparcie całodobowe: 116 123, 800 70 2222, dla dzieci i młodzieży 116 111. Więcej numerów